خوب گفتم یک کم هم عبید زاکانی شویم و داستان موش و گربه ایشان را به داستان شیر و خر

بازنمایی کنیم..........این شعر رو هم توی کافی نت گفتم ...........در ضمن نظر یادتون نره ها

ای خواننده این شعرانا*******داستان خر و گرگ بر خوانا

داستانی که بود تا اخر*****مظهر عشق و صفا خندانا

بی جاخرکی بود در صحرا*****یونجه و اب وعلف چندانا

از صوت عر عرش شد بلبل*****ساکت که نبودنش سامانا

پردیس و عشق  او در صحرا****اصطبل و طویله اش زندانا

روزی ز هوای پاک صحرا*****زد زیر صدا و عر عر و شادانا

مستی بنمود چون بسیار****یاوه چه بسا بگفتی و حیرانا

می گفت که شیر بُود موش*****ببر و گرگی ز بَرم موشانا

می خورم ببر و علف از ته دل *****تا شود این شکمم سیرانا

من خرم نه که خر بل سلطان*****شیر بود از دستم پریشانا

بسیار یاوه چون بگفتی او****خبر از پشت بیشه نبود اهانا

بشنید شیر لاف ان احمق*****نعره  بزدی و شدی غرانا

ناگه به خود امدش ان بد بخت*****ازغرش و اه ان شاهانا

لرزید چو بید و عر عر افتاد*****زان لب که همیشه اش خندانا

گشت یک لغمه چپ بیچاره****رفت و شد در شکم سلطانا

-------------------------------------------

اری که بُود عاقبت یک مغرور******از پای دراید چو به نیش زنبور

از خود بزداییم و شویم ما یک دل****با هم بشویم دوست نشاید معذور

به نظر خودم خیلی قشنگ در نیومد .......ولی دیگه ........شوریده